تعبير به « نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ » دليل روشنى بر جهانى بودن اسلام دارد و حتى اطلاق اين كلام به جاودانه بودن اين آيين نيز اشاره مىكند و تعبير به « مُهَيْمِناً عَلَى الْمُرْسَلِينَ » نشان مىدهد كه پيغمبر اسلام به تمام آيين‌هاى آسمانى پيش از خود ايمان داشت و در حفظ ارزش‌هاى والاى آنها مىكوشيد ، زيرا واژهء « مُهَيْمِناً » هم به معناى حافظ و نگاهبان آمده و هم به معناى شاهد و گواه . امام عليه السلام ضمناً به اين نكته توجّه مىدهد كه مسلمانان بايد اختلافات خويش را كنار بگذارند تا بتوانند به جهانى بودن اسلام عملًا جامهء عمل بپوشانند . سپس به دنبال اين سخن مىفرمايد : « ولى هنگامى كه آن حضرت كه درود بر او باد از جهان رفت مسلمانان دربارهء خلافت و امارت پس از او به تنازع برخاستند » ؛ ( فَلَمَّا مَضَى عليه السلام تَنَازَعَ الْمُسْلِمُونَ الْأَمْرَ مِنْ بَعْدِهِ ) . اشاره به منازعه و درگيرىهايى است كه در سقيفه ميان مهاجران و انصار رخ داد كه نزديك بود كار به جاهاى باريك بكشد ، هرچند بعضى از مهاجران حاضر در سقيفه با تدبيرى كه عمر انديشيد بر مخالفان خود پيروز شدند . آن‌گاه امام در ادامهء سخن به سراغ نكتهء اصلى اين نامه مىرود و مىفرمايد : « به خدا سوگند هرگز فكر نمىكردم و به خاطرم خطور نمىكرد كه عرب بعد از پيامبر - كه درود خدا بر ايشان و خاندان پاكش باد - اين امر خلافت را از اهل‌بيت او منحرف سازند ( و در جاى ديگر قرار دهند و نيز به خصوص ) باور نمىكردم آنها پس از آن حضرت آن را از من دور سازند » ؛ ( فَوَ اللَّهِ مَا كَانَ يُلْقَى فِي رُوعِي « 1 » وَلَا يَخْطُرُ بِبَالِي ، أَنَّ الْعَرَبَ تُزْعِجُ هَذَا الْأَمْرَ مِنْ بَعْدِهِ - صلى اللَّه عليه وآله و سلم - عَنْ أَهْلِ بَيْتِهِ ، وَلَا أَنَّهُمْ مُنَحُّوهُ عَنِّي مِنْ بَعْدِهِ ) . اشاره به اينكه از همه لايق‌تر براى جانشينى پيغمبر ، اهل‌بيت او به طور عام

--> ( 1 ) . « رُوع » به معناى قلب ، جان ، عقل و فكر است از ريشهء « رَوْع » بر وزن « نوع » به معناى فزع و اضطراب‌گرفته شده كه كانون آن قلب آدمى است